„Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia? 
Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie? 
Dlaczego śpiewamy kolędy? 
Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa. 
Dlatego, żeby podawać sobie ręce. 
Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie. 
Dlatego, żeby sobie przebaczać.”

                                                           Ks. Jan Twardowski

            Od wieków śpiew był jedną z najbardziej integrujących czynności. Śpiewano podczas pracy i przy wypoczynku, śpiewem modlił się lud zgromadzony w kościele, czy też w domu. Radość i cudowną nowinę z Bożego Narodzenia wspaniale przekazują kolędy – nie tylko poprzez swoją treść, ale i formę. Wiernie opisują historię biblijną o Narodzeniu Zbawiciela, a także uczą największych wartości. Polskie kolędy i pastorałki, to okazja do wspólnego śpiewania w gronie najbliższych, a przede wszystkim kultywowanie polskiej tradycji.

 

            29 grudnia 2019 r. Centrum Biblioteczno-Kulturalne w Sztabinie zorganizowało „Wieczór kolęd i pastorałek”. Nasi artyści zagrali i zaśpiewali szereg świątecznych utworów. Wystąpili uczniowie kursów muzykowania, grupa „Sztabiniaki”, Kasia Stolarska i Klaudia Markiewicz. W świątecznym entourage wystąpiły także zespoły „Melodia” z Augustowa i lokalny „Kaprys” przy akompaniamencie Tadeusza Giedrojcia. Sala wypełniona po brzegi, aktywnie włączyła się do wspólnego śpiewania i nagradzania artystów gromkimi brawami.

            Na zakończenie tego magicznego spotkania dyrektor Centrum Małgorzata Ostrowska złożyła serdeczne podziękowania za liczną obecność, natomiast artystom za występ. Życząc wszystkim wszelkiej pomyślności w nadchodzącym Nowym Roku odwołała się do słów pastorałki śpiewanej przez dzieci:

„I my dzisiaj się radujmy narodzeniem Bożym

Serca swoje przygotujmy Jezus je otworzy.

Niech zamieszka w naszych sercach teraz i na wieki

Tylko wtedy zawsze będziesz szczęśliwy człowieku.”

Wspólne śpiewanie kolęd nie tylko uzewnętrzniło naszą radość z narodzin Jezusa. Dało także okazję do spotkania z rodziną, sąsiadami i znajomymi. Śpiewajmy więc je często, głośno i wspólnie, angażując w to całe serce, duszę i umysł.

U. Bugieda